[rysunek] [rysunek]  
Logo Mapa

  [rysunek]  
Strona główna
Autorzy
O stronie
Regulamin
Pobór
Faq
Stratedzy
  
Aktualności
Akademia
Taktyka i strategia
Armie świata
Technika
Zbrojownia
Słynne postacie
Odznaczenia
Terroryzm
Galeria
Kantyna
Leksykon
Biblioteka
Forum dyskusyjne
Linki
 
     




Copyright © 1997 - 2002
Cybernetyczna Gildia Strategów.

Wszelkie prawa zastrzeżone.
All rights reserved.
Hosting: Dualcore.pl

Sponsor:
Program do pożyczek

Blog technologiczny

Taktyka i strategia wojenna

Krótki przegląd doktryn morskich II wojny światowej

Autor: Michał Ney

Przegląd ten zawiera najbardziej znane i stosowane doktryny morskie II światowej. Będą rozmieszczone mniej więcej chronologicznie. Postaram się zilustrować je tak, aby czytelnik miał świadomość po przeczytaniu tekstu jak prowadziło się wojnę morską w latach 1939-1945.

Doktryna rajderów

Doktryna ta nakazywała krążownikom ataki na flotę handlową i unikana bitew morskich z przeciwnikiem. Była to pierwsza doktryna, której celem nie była walka z wrogiem, a odcięcie go od zapasów.

Doktryna lotnictwa morskiego

Ta doktryna zapoczątkowała powstanie lotniskowców. Wcześniej duże okręty przewoziły kilka samolotów do celów rozpoznawczych. Wraz z opracowaniem samolotów torpedowych uznano, że są skuteczniejsze w atakach na ciężkie jednostki nawodne. Potrzebne do tego były lotniskowce i specjalnie wyszkolonych pilotów. Ta doktryna stanowiła kres panowania pancerników na morzach.

Doktryna szlaków komunikacyjnych

Ta doktryna miała przeciwstawić się doktrynie rajderów. Oznaczała dwie poważne zmiany. Transportowce miały pływać w wielkich grupach, co zapewniało ochronę, oraz kursowały jednie po wyznaczonych, bezpiecznych szlakach.

Doktryna ochrony baz

Pierwsza wojna światowa pokazała jak ważna jest ochrona baz morskich nie tylko przed flotą, ale i desantem. Postały fortyfikacje brzegowe, oraz zdefiniowane pierwsze założenia morskich operacji desantowych.

Doktryna nieograniczonej wojny podwodnej

Doktryna ta zezwalała okrętom podwodnym na prowadzenie nieograniczonych działań przeciw żegludze nieprzyjaciela, bez spełniania jakichkolwiek warunków identyfikacji raz obszaru. Wcześniej na flocie podwodnej ciążyły poważne ograniczenia, teraz mogła atakować bez zezwolenia i identyfikacji.

Doktryna pośredniego podejścia

Było to rozwinięcie doktryny rajderów. Kładła nacisk na ataki na żeglugę handlową i uważała, że wojnę wygra się nie poprzez duże bitwy, a odcięcie wroga od zaopatrzenia. Ta doktryna była przeciwieństwem doktryny decydującej bitwy morskiej (poniżej).

Doktryna decydującej bitwy morskiej

Ta doktryna nakazywała formować jednostki w duże grupy operacyjne mogące zniszczyć flotę przeciwnika. Była to doktryna przewagi liczebnej, będąca przeciwieństwem doktryny pośredniego podejścia (powyżej).

Doktryna bojowych patroli powietrznych

Ta doktryna kładła nacisk na ochronę floty przed lotnictwem nieprzyjaciela. Zapoczątkowało to ciągłą ochronę jednostek nawodnych przez lotnictwo. Takie operacje obciążały załogę, samoloty i zaopatrzenie, ale pozwalały skutecznie chronić przed atakami powietrznymi nieprzyjaciela.

Doktryna wilczego stada

Jedna z najbardziej znanych doktryn wojennych, stosowana przez Niemców i ich U-booty. Wcześniej okręty podwodne działały same, teraz połączone w grupy stanowiły poważne zagrożenie dla floty bojowej jak i żeglugi handlowej.

Doktryna otwartych oceanów

Było to rozwinięcie doktryny szlaków komunikacyjnych. Konwoje potrzebowały ochrony przed niszczycielami i wilczymi stadami. Opracowano, więc szybkie i zwrotne niszczyciele eskortowce, które mogły powstrzymać niszczyciele i okręty podwodne, ale nie były przystosowane do walki z większymi okrętami.

Doktryna grupy bojowej lotniskowców

Doktryna ta kładła nacisk na zwalczanie floty wroga lotnictwem morskim. Od tej pory to lotniskowce stały się główną grupą uderzeniową ostatecznie kończąc erę pancerników.

Doktryna blokady szlaków komunikacyjnych

Było to rozwinięcie doktryny pośredniego podejścia. Ta doktryna oznaczała wielką zmianę, gdyż teraz wszystkie jednostki nawodne miały walczyć z konwojami wroga, a lotniskowce miały zając się walką z flotą wojenną przeciwnika.

Doktryna żabiego skoku

Kontrolowanie licznych baz morskich na Pacyfiku oznaczało potrzebę opanowania licznych baz i archipelagów. Były to operacje bardzo trudne logistycznie, które przeważnie przeprowadzała dobrze wyszkolona piechota morska. Doktryna żabiego skoku zakładała opanowanie wybranych baz przeciwnika i izolację pozostałych poprze przeskakiwanie z wyspy na wyspę.

Doktryna zmasowanych operacji desantowych

Ta doktryna uwzględniała potrzebę samodzielnego działania dużych formacji desantowych, które powinny posiadać własne zaopatrzenie i dowództwo. Było to niezbędne do utrzymania przyczółku desantowego. Ta zasada była kluczem do utrzymania terenu przed inwazją wojsk lądowych.

Doktryna obrony szlaków komunikacyjnych

Po wdrożeniu doktryny blokady szlaków komunikacyjnych potrzebne były nowe zabezpieczenia i ochrona dla konwojów. Aby zneutralizować zagrożenie ze strony krążowników i pancerników do służby konwojowej wprowadzono lotniskowce. Uważano, że szlaki komunikacyjne są niezbędne do funkcjonowania potężnego państwa i należy je bronić dużym nakładem sił.

Doktryna demonstracji potęgi morskiej

Ta doktryna wskazywała, że koncentracja i koordynacja działań lotnictwa morskiego może służyć do osiągania celów strategicznych. Koncentracja floty w pobliżu wybrzeża nieprzyjaciela mogło wymóc określone działania pod groźbą użycia siły. Ta doktryna w udoskonalonej formie istnieje do dziś.




Komentarze na forum (7 wiadomości) - dodaj swój
Ostatni dodany komentarz: